Zyski i straty ciepła w pomieszczeniach charakteryzują się różną dynamiką. Dlatego w celu utrzymania temperatury na zadanym poziomie stosowane są regulatory temperatury, sterujące urządzeniami końcowymi, które w sposób płynny powinny dostosowywać się do tych zmiennych warunków. Zawory te wywołują zmienny przepływ czynnika, co z kolei powoduje zmianę warunków pracy całej instalacji. W rezultacie zawory oddziałują na siebie nawzajem. Możliwy zatem jest przypadek, że w danym pomieszczeniu, nawet jeśli osiągnięta jest już zadana temperatura komfortu, to zmienne warunki w pozostałej części instalacji wywołają zmianę przepływu czynnika przez odpowiedzialny za to pomieszczenie zawór regulacyjny. Osiągnięta przez klimatyzację temperatura podlega wahaniom. Aby przeciwdziałać takim zjawiskom, ciśnienie dyspozycyjne w poszczególnych częściach instalacji powinno być stabilizowane, a jeszcze lepiej, jeśli prowadzone jest to na poszczególnych zaworach regulacyjnych przy odbiornikach. Zatem w celu uzyskania komfortu termicznego można zastosować przed gałęziami automatyczne zawory równoważące (ASV) a przed urządzeniami końcowymi zawory regulacyjne z napędem (RA-C + TWA-A, ABNM). To rozwiązanie można w całości zastąpić jeszcze bardziej korzystnym i zastosować tylko w jednym miejscu, przed urządzeniami końcowymi, zawory regulacyjne z dynamiczną kompensacją spadku ciśnienia AB-QM z napędami (TWA-Z, ABNM).
   
● stabilna i precyzyjna praca zaworów regulacyjnych zapewniająca stałą temperaturę w pomieszczeniach i oszczędności energii,
● skrócenie i usprawnienie projektowania poprzez zagwarantowanie kontrolowanego spadku ciśnienia na zaworach regulacyjnych, niezależnie od ich położenia w instalacji i wprowadzanych zmian podczas eksploatacji,
● obniżenie całkowitego kosztu zaworów równoważących poprzez zmniejszenie ilości, łatwiejszy montaż i regulację, ograniczenie czynności serwisowych w klimatyzacji.
● dalsze skrócenie i usprawnienie projektowania poprzez sprowadzenie doboru do określenia wielkości jednego zaworu przy każdym odbiorniku oraz do nastawienia przepływu,
● dalsze obniżenie całkowitego kosztu wszystkich zaworów poprzez ograniczenie ich ilości tylko do zaworów przy urządzeniach końcowych,
● jednoczesny montaż i nastawa, a także elastyczność w trakcie przebudowy i modernizacji instalacji,
● ograniczenie przepływów maksymalnych i klimatyzacja  uzyskanie stabilnych przepływów przy częściowych wydajnościach odbiornika, niezależnie od wahań ciśnienia w instalacji (współpraca z napędami)
● zwartą budowę.

  Niskotemperaturowa energia odpadowa może być efektywnie wykorzystana zarówno w sprężarkowych jak i absorpcyjnych obiegach ziębniczych i klimatyzacji. W obiegach ziębniczych sprężarkowych, w których zapotrzebowanie na energię elektryczną nie jest duże, jej wytwarzanie może odbywać się przy wykorzystaniu niskotemperaturowego ciepła z obiegów Rankina, pochodzącego z gorącej wody, schładzania kondensującej się pary wodnej lub gorących gazów. Natomiast do napędu absorpcyjnych urządzeń ziębniczych wykorzystywane jest ciepło odpadowe wszelkiego rodzaju procesów przetwórczych klimatyzacja Warszawa w postaci: pary wodnej, gorących cieczy, gorących gazów oraz spalin powstałych ze spalania gazu ziemnego i oleju opałowego. Wielostopniowa desorpcja pozwala wykorzystać ciepło odpadowe już przy temperaturze 90-120oC. Wykorzystanie energii odpadowej prowadzi do podwyższenia sprawności energetycznej i egzergetycznej skojarzonych ze sobą procesów technologicznych. Bezpośrednie korzyści pojawiają się przede wszystkim w obniżeniu zużycia energii napędowej. 

   Większość układów do wykorzystania niskotemperaturowej energii odpadowej umożliwia odzyskiwanie ciepła z różnego rodzaju układów grzewczych, pomp ciepła, klimatyzacji. Ciepło to, ze względu na niewysokie parametry nośnika, powinno być wykorzystane w pobliżu źródeł jego powstawania. Nie zawsze jednak istnieje tam zapotrzebowanie na ciepło, dlatego często powstaje pewna trudność w zagospodarowaniu niskotemperaturowej energii odpadowej. Celem przezwyciężenia tych trudności pojawiła się koncepcja produkcji energii elektrycznej wykorzystującej niskotemperaturowe źródła ciepła. 

   Z realizacją obiegów sprężarkowych napędzanych energią elektryczną, dostarczaną z elektrowni lub elektrociepłowni, związana jest emisja spalin zanieczyszczających powietrze atmosferyczne jak również emisja CO2 do atmosfery, wpływającego w sposób pośredni na powiększenie się globalnego efektu cieplarnianego. 
   Wykorzystanie do napędu ziębiarek sprężarkowych i absorpcyjnych wykorzystujących ciepło odpadowe eliminuje te problemy. Ponadto efektem zmniejszenia strat egzergii w ziębiarkach absorpcyjnych jest obniżenie zużycia energii napędowej całego układu oraz bardziej racjonalne wykorzystanie ciepła odpadowego odniesione do bilansu całego układu klimatyzacji. 

   Struktury układów klimatyzacyjnych dla sal operacyjnych są zatem bardziej złożone i obejmują dodatkowo wielostopniowe układy filtracji, regulatory przepływu, podział na strefy regulacji parametrów, bardziej zaawansowany technologicznie monitoring i układy sterowania, a także dodatkowe elementy instalacyjne - klapy rewizyjne, przepustnice o podwyższonej szczelności, tłumiki w wykonaniu higienicznym. 
   Wybór układu klimatyzacyjnego dla bloku operacyjnego wymaga zatem od projektanta identyfikacji i rozważenia szeregu kryteriów, w szczególności klasy czystości, wielkości obciążeń, jakości regulacji i strategii sterowania, niezawodności, poziomu hałasu, uwarunkowań architektonicznych i konstrukcyjnych oraz kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych. Zagadnienia te są przedmiotem dalszych rozważań. 

Bardzo ważnym, niekiedy klimatyzacja Warszawa dominującym kryterium wyboru układu klimatyzacyjnego dla bloku operacyjnego są uwarunkowania architektoniczne. Dotyczy to w szczególności istniejących budynków, w których dokonuje się modernizacji układów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych oraz budynków aktualnie przekazywanych do eksploatacji, których konstrukcja została zaprojektowana wcześniej. Budynki te na ogół nie spełniają aktualnych wymagań w zakresie wysokości i powierzchni pomieszczeń sal operacyjnych, układu funkcjonalnego oraz przestrzeni technicznych potrzebnych na przeprowadzenie klimatyzacji. Eliminuje to w praktyce projektowej możliwość zastosowania stropu recyrkulacyjnego, bowiem strop ten jest wyższy od standardowych. Istotnym problemem projektowym w istniejących budynkach jest często brak przestrzeni technicznej dla central klimatyzacyjnych, które z racji rozbudowanej struktury (dwa stopnie filtracji, bloki inspekcyjne) w wersji klasycznej są relatywnie długie. Atrakcyjną propozycją w takim przypadku są rozwiązania central klimatyzacyjnych z dwustopniową filtracją w formie modułowych szaf o różnej konfiguracji, zintegrowanych z układem chłodniczym . 
   Poszczególne moduły klimatyzacji: chłodzenia, nagrzewania, nawilżania oraz moduł skraplacza z odzyskiem ciepła mogą być posadowione w różnych opcjach. Ze względu na możliwość lokalizacji w sąsiedztwie pomieszczeń klimatyzowanych i relatywnie niewielkie nakłady prac budowlanych, rozwiązanie to jest korzystne ekonomiczne, niekiedy jest również jedynym możliwym rozwiązaniem ze względu na uwarunkowania architektoniczne. 

 Przy założeniu nawiewu powietrza sterylnego przez klimatyzację, co jest możliwe przy zastosowaniu odpowiedniej klasy filtrów powietrza, o jakości powietrza w strefie pola operacyjnego decyduje głównie rozkład źródeł emisji zanieczyszczeń oraz system rozdziału powietrza. Głównym emitorem zanieczyszczeń w sali operacyjnej jest zespół operacyjny, a ilość emitowanych mikroorganizmów zależy od następujących czynników: 
• rodzaju operacji, 
• liczby osób w sali operacyjnych, 
• aktywności zespołu operacyjnego, 
• dyscypliny higienicznej członków zespołu operacyjnego, 
• środków zapobiegawczych, w tym odzieży ochronnej zespołu operacyjnego. 

   Strumień powietrza nawiewanego dla sali operacyjnej wynika głównie z wymaganego dla danej klasy czystości pola prędkości, bowiem niezbędna ilość powietrza potrzebna dla odprowadzenia obciążeń cieplnych jest na ogół mniejsza. Udział powietrza zewnętrznego i związany z tym stopień recyrkulacji są w warunkach polskich uwarunkowane uzyskaniem odpowiedniej zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego oraz stosowanymi przepisami szczegółowymi 
   Ilość powietrza w sposób bezpośredni wpływa na wielkość urządzeń, w szczególności centrali klimatyzacyjnej i stropu nawiewnego. Dla dużych ilości powietrza wymaganych dla sal wysokoaseptycznych, względy ekonomiczne prowadzą do koncepcji stropu recyrkulacyjnego i centrali klimatyzacyjnej, której wielkość wynika wówczas jedynie z funkcji odprowadzenia obciążeń. W takim przypadku zapewnienie wymaganego pola prędkości i oczyszczania na trzecim stopniu filtracji pełni strop recyrkulacyjny, a centrala klimatyzacyjna jest zdecydowanie mniejsza - maleją koszty obróbki termodynamicznej oraz koszty przetłaczania. Rozwiązanie układu klimatyzacyjnego dla sal wysokoaseptycznych ze stropem recyrkulacyjnym 

 Struktury układów klimatyzacyjnych dla sal  są zatem bardziej złożone i obejmują dodatkowo wielostopniowe układy filtracji, regulatory przepływu powietrza, podział na strefy regulacji parametrów, bardziej zaawansowany technologicznie monitoring i układy sterowania, a także dodatkowe elementy instalacyjne - klapy rewizyjne, przepustnice o podwyższonej szczelności, tłumiki w wykonaniu higienicznym. 
   Wybór układu klimatyzacyjnego dla bloku operacyjnego wymaga zatem od projektanta identyfikacji i rozważenia szeregu kryteriów, w szczególności klasy czystości, wielkości obciążeń, jakości regulacji i strategii sterowania, niezawodności, poziomu hałasu, uwarunkowań architektonicznych i konstrukcyjnych oraz kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych. Zagadnienia te są przedmiotem dalszych rozważań. 

   Punktem wyjścia analizy wyboru układu klimatyzacyjnego dla bloku jest układ funkcjonalny pomieszczeń oraz ich wyposażenie technologiczne. Standardy w zakresie układu funkcjonalnego pomieszczeń obejmują: 
• sale operacyjne z pomieszczeniami bezpośredniego zaplecza, 
• sale wybudzeniowe, 
• sterylizatornie, 
• korytarze czyste, brudne, 
• układ śluz. 

Bezpośrednio z salami operacyjnymi są funkcjonalnie powiązane pomieszczenia przygotowania pacjenta i pomieszczenia przygotowania lekarzy oraz niekiedy podręczne sterylizatornie. W przypadku małych bloków operacyjnych przy braku sali wybudzeniowej, funkcję tej sali pełnią pomieszczenia przygotowania pacjenta. W takich przypadkach projektuje się na ogół oddzielne pomieszczenia wprowadzania pacjenta i wyprowadzenia pacjenta, przy czym pomieszczenie wyprowadzenia pacjenta pełni wówczas funkcję sali wybudzeniowej. Przykładowy układ funkcjonalny pomieszczeń bloku operacyjnego przedstawiono. Również ważny jest sposób konstruowania wnętrza sal operacyjnych i ich wyposażania. Aktualne tendencje, to stosowanie specjalizowanych modułów montażowych, zapewniających wyższą jakość sal operacyjnych